عصر دیپلماسی

سه شنبه, ۲۴ مهر, ۱۳۹۷
فهرست

واقعیاتی که ضرورت بازگو کردن دارد

نوشته: عبدالرضا غفرانی

چهاردهم اسفند ۱۳۹۵

پس از سخنان نه چندان دوستانه ای که میان ترکیه و ایران در دوهفته گذشته و به خصوص در جریان کنفرانس امنیتی در مونیخ رد و بدل شد، و البته شروع آن از طرف ترکیه بود، هفته گذشته روسای جمهوری دو کشور که برای اجلاس سران سازمان همکاری اقتصادی (اکو) در اسلام حضور داشتند، با یکدیگر دیدار کردند و در مورد روابط و توسعه این  روابط گفتگو نمو دند.

دیدار و گفتگوی روسای جمهور دو کشور نشان می دهد که ایران و ترکیه علی رغم شرایط  موجود و البته تحریکات کسانی که نمی خواهند روابط دو کشور دوستانه  بوده و توسعه یابد، ترجیح می دهند راههای ارتباطی خود را همچنان حفظ کنند.

ایران تا کنون با حسن نیت نشان داده است که مایل به بحران و از دست دادن ثبات و آرامش در منطقه و همسایگان خود نیست. ازسوی دیگر ترکیه و ایران همواره یکدیگر را کشوری مهم و تأثیرگذار بر سرنوشت طرف مقابل دانسته‌اند.

دو کشور نزدیک به ۵۰۰ کیلومتر مرز مشترک دارند و سالهاست که آرامش و ثبات بر این مرزها حاکم بوده است. بدین ترتیب این یک جبر جغرافیائی است که همیشه در کنار یکدیگر بوده و نسبت به تحولات در کشورهای خود حساس باشند. در واقع همین همسایگی و وجود مشترکات دو کشور و به خصوص عامل اسلام بوده است که دو کشور بیش از پنج دهه قبل همراه با کشور همسایه و مسلمان ایران یعنی پاکستان به ایجاد یک سازمان  که اکنون سازمان همکاری اقتصادی است اقدام کرده اند و بعد از آن نیز چند کشور مسلمان دیگر در همین منطقه بدان ملحق شده اند.

بیش از سی  سال است که ترکیه تقاضای عضویت در اتحادیه اروپا را کرده ولی هنوزنتوانسته است  وارد اتحادیه مذکور شود و هربار هم اتحادیه اروپا با توسل به دلایل و معاذیری در این زمینه مانع تراشی می کند و معلوم نیست در این مورد باز هم موانعی به وجود نیاورد،به خصوص در شرایط کنونی که اتحادیه اروپا هم خود در شرایط مشکلی قرار گرفته است و با تحولاتی که در اروپا در شرف تکوین است آینده اتحادیه اروپا چندان معلوم و مشخص نیست. از طرف دیگر این را هم باید در نظر داشت که با روی  کار آمدن دونالد ترامپ در ایالات متحده وتاکید او بر ملی گرائی و این که گفته است که ایالات متحده حاضر نیست برای دیگران وارد هر گونه جنگی شود. لذا موضع  او در قبال “ناتو” طبعاً در جهت تقویت این سازمان نظلمی و امنیتی نیست.

اگرچه هنوز زود است که در مورد تحولات آینده در روابط بین المللی بتوان با اطمینان و قاطعیت اظهار نظر کرد، ولی کشورها و به خصوص کشورهای این منطقه نمی توانند و نباید در انتظار تصمیمات و جهت گیری کشورهای خارج از این منطقه باشند. لذا همکاری بیشتر و تحکیم روابط میان آنها برای حفظ منافع خود در ابعاد امنیتی، سیاسی و اقتصادی و توسعه اجتناب نا پذیر و حیاتی است. بی تردید ایران و ترکیه و سایر کشورهای این منطقه از شمول این قاعده مستنثنی نیستند و بنابراین لازم است بیش از پیش برای حفظ ثبات و امنیت  و در جهت رفاه  مردم خود اهتمام ورزند و اجازه ندهند اختلاف سلیقه و یا تحریکات دیگران مانع این هدف شود و منافع کوتاه مدت را بر اهداف بلند مدت و راهبردی ترجیح ندهند

دسته بندی:   انتخاب تحریریه

دیدگاه ها